Wedding!

Wszystko było już zapięte na ostatni guzik. Moja mama upinała mi włosy komentuj±c, że mam ich stanowczo za dużo, żeby można było zrobić z nimi co¶ sensownego. W końcu długie loki opadły mi na ramiona. Przejrzałam się w wielkim kryształowym lustrze. Biała suknia migotała tysi±cami kryształków. Mama wpięł± mi we włosy srebrny diadem, który dostałam w prezencie od rodziców. Wydali fortunę na to cacko, wykonane przez gobliny. Przypomniał mi się diadem Roweny Ravenclaw. Na szczę¶cie dla mnie, nie potrzebowałam wspomagaczy by posi±¶ć wiedzę. Wsunęłam stopy w ręcznie szyte pantofelki. Mama powiedziała, że zostawi mnie teraz sam± i poszuka ojca. Mieli¶my spotkać się na dole. Przyjrzałam się sobie w lustrze i u¶miechnęł±m się niepewnie. Materiał sukni układał się w taki sposób, żeby nie zdradzać zawarto¶ci mojego brzucha (o której to rodzice Rona mieli się dopiero dzi¶ dowiedzieć). Wyszłam na chłodny korytarz i poprawiłam szal spływaj±cy mi na ramiona jak delikatna płachta srebrzystej mgły. Gdy schodziłam po schodach do Wielkiego Holu, kto¶ złapał mnie za ramię i przeci±gn±ł do maleńkiej klasy.

- Draco? - zdziwiłam się, ale chłopak mi nie odpowiedział. 

Spojrzał mi prosto w oczy i uj±ł w dłonie moj± twarz. Zanim zd±żył±m jakkolwiek zareagować pocałował mnie delikatnie. Stałam jak zamurowana, w dłoni ¶ciskaj±c bukiet błękitnych stokrotek. Otworzył±m oczy i nie wiedziałam co powiedzieć. Na szczę¶cie nie musiałam się długo zastanawiać:

- Hermiono, chcę, żeby¶ była szczę¶liwa - wyszeptał, wci±ż przyciskaj±c swoj± twarz do mojej w taki sposób, że każde słowo łaskotało mnie w usta. Zanim zd±żyłam zareagować, srebrzysta sowa wyleciała przez uchylone okno. 

- Hermiono! Pospiesz się, bo zaczniemy bez ciebie! - do komnaty wbiegła Emma. Wygl±ała zniewalaj±co, aż pozazdro¶ciłam jej krótkiej sukienki. Wyszłam z ni± i razem stanęły¶my w drzwiach Wielkiej Sali. Tym razem pomieszczenie to wygl±dało zupełnie innaczej. Zamiast stołów stały rzędy białych krzeseł, każde ozdobione dwoma małymi elfami, które podtrzymywały ¶nieżnobiałe kokardy. Po ¶rodku rozci±gał się dywan w barwach Gryffindoru.

Wzdłuż przej¶cia aż do miejsca, w któym ustawiono mównicę dla Urzędnika Ministerstwa Zawierania Magicznych Kontraktów z Wydziału Prawa Czarodziejskich Umów i Składania Niedorzecznych Przysi±g, stały wazony błękitnych i turkusowych kwiatów. Gdy szłam  po tym dywanie dostrzegłam, że na każdym z nich siedział ogromny, barwny motyl, którego skrzydła otwierały się i zamykały, zmieniaj±c kolory aranżacji. Na końcu mojej drogi czekał na mnie Ron. Był blady jak papier i lekko się trz±sł. W pobliżu łuku, na którym siedziały biało-złote gołębie, dostrzegłam rodziców Rona  i moich. Mama i pani Weasley ocierały sobie nosy rękawami sukien.

U¶miechnęłam się niepewnie i zatrzymałam tuż przy Ronie. Emma mijaj±c mnie pogładziła mnie lekko po plecach, żeby dodać mi otuchy. 

Gdy składali¶my sobie przysięgę, że się nie opu¶cimy niezależnie od okoliczno¶ci i ilo¶ci przypalonych garnków,  miałam dziwne wrażenie, które nie chciało mnie odst±pić ani na krok.  Że na ustach ci±gle czuję jaki¶ ¶lad ¦lizgona. I co gorsze, że nie czułam z tego powodu wyrzutów sumienia.

Gdy zapadło wi±ż±ce zaklęcie, na serdecznym palcu i moim i Rona, pojawiły się obr±czki, które do tej pory spoczywały bezpiecznie na atłasowej poduszce trzymanej przez Harry'ego. 

Wszyscy zaczęli klaskać, a wrzawa ta spowodowała, że gołębie poderwały się do lotu. Zaraz za nimi pod zaczarowanym sklepieniem Wielkiej Sali zaroiło się od tęczowych motyli. To była magia podobna tylko do Corveusza. Rozległa się delikatna i lekka jak sen, muzyka skrzypiec.  

U¶miechnęłam się i w oczach stanęły mi łzy szczę¶cia. Go¶cie rzucili się z gratulacjami i u¶ciskami. 

Białe krzesła zniknęły, zamiast tego pojawiły się długie stoły zastawione jedzeniem. Wy¶ciskana i wycałowana usiadłam za stołem prezydialnym. Po mojej prawej stronie siedział Ron, po lewej Emma, która u¶miechała się do go¶ci.Corveusz, który był ¶wiadkiem Rona zadzwonił widelcem w puchar, żeby uciszyć zgromadzonych. Go¶cie zamilkli i wpatrywali się w niego z zainteresowaniem.

- Witam, witajcie... Szanowni go¶cie, rodzice, przyjaciele państwa młodych... Gdy Ronald poprosił mnie, abym był ¶wiadkiem na jego ¶lubie w pierwszej chwili bardzo się zdziwiłem i chciałem odmówić. Jestem wojownikiem, nie wiem nic o ¶lubach, dzieciach i odpowiedzialno¶ci za drug± osobę. Gdy poznałem Hermionę, tak± jak± znam dzisiaj, zacz±łem rozumieć dlaczego można chcieć się ożenić. Gdy do nich wpadam,  zawsze maj± ciastka i nigdy się nie dziwi±, ile mogę ich zje¶ć - go¶cie wybuchnęli ¶miechem. - Z każdym dniem naszej przyjaĽni zdawałem sobie sprawę, że życie we dwoje to nie tylko dobre jedzenie, bo inaczej Hermiona by się długo nie utrzymała. To musi być co¶ więcej i mam wrażenie, że sam też dowiem się co to, prędzej niż póĽniej - przerwał na chwilę. Nabrał powietrza i chyba miał powiedzieć co¶ jeszcze, ale głos mu się lekko załamał, więc podniósł kielich w górę: - Za Rona i Hermionę! 

- Za Rona i Hermionę! - cichy pomruk przetoczył się przez salę. Rodzice Emmy zerkali na Czarnego z zainteresowaniem. 

Kiedy wszyscy zaspokoili swój głód, przyst±pili¶my do zabawy. Według traycji, z których pobierałam korepetycje u pani Weasley, każdy musiał zatańczyć z pann± młod±. Tym razem niestety byłam ni± ja i po dwóch godzinach nie czułam już nóg ze zmęczenia. Kiedy uwolniłam się z muskularnych objęć Switcha, odnalzałam wzrokiem Rona. Udało nam się na chwilę uwolnić od go¶ci, którzy wła¶nie robili wielkiego węża i tańczyli dookoła sali, lawiruj±c między krzesłami i wymknęli¶my się. Bez słowa zbiegli¶my po schodach prowadz±cych do ogrodu pod zamkiem i skryli¶my się pomiędzy żywopłotami. Udało nam się znaleĽć ławkę, co nie było takie proste, bo na dworze zrobiło się już zupełnie ciemno.

Usiedli¶my na niej, opieraj±c się plecami o siebie. Nie musieli¶my nic mówić, z reszt± s±dz±c po jego wymiętolonej szacie i rozchełstanej muszce, nikt nie miał na to ochoty.

Przymknęłam oczy i starałam się u¶wiadomić sobie, że wła¶nie podjęłam życiow± decyzję, któr± tudno by było ewentualnie odwrócić. Przed oczami stanęła mi twarz Dracona, który złożył mi życzenia aby następnie nie pojawić się na ceremonii. 

Ron sięgn±ł po moj± dłoń i delikatnie pogładził j± kciukiem. 

Spojrzałam na okna zamku. Wielka Sala promieniowała.

- Chciałabym być animagiem - odezwałam się nagle.

- A ja chciałbym być paj±kiem.

- Co? Przecież nienawidzisz paj±ków  - zdziwiłam się.

- Ale bol± mnie nogi, a jak masz osiem to pewnie się to zmęczenie rozkłada na osiem nóg - snuł Ron.

- Albo boli cię osiem nóg - powiedziałam. Roze¶miali¶my się. Zza rogu wyszedł Harry.

- Tu jeste¶cie! Wszyscy was szukaj±. Czekaj± na tort! - obj±ł nas Harry. W tej samej chwili  z przeciwnej alejki podbiegła do nas bosa Emma. 

- Hej, gdzie masz buty, lasencjo? -wyrwało się Ronowi. 

- Uciekły mi - odparła spokojnie. - Co to za spotkania beze mnie? - usiadła przed nami na trawie. 

- My się tu nie spotykamy, my się tu spotkali¶my - powiedział Harry dobitnie. Zachichotali¶my. Gdzie¶ już to przecież kiedy¶ słyszeli¶my. Wci±gnęłam głęboko powietrze. 

Wymieniły¶my z Emm± spojrzenia i u¶miechnęły¶my się. 

- Kto by pomy¶lał - powiedziała tylko i wstała. Podnie¶li¶my się za ni±. Cał± czwók± ruszyli¶my w stronę zamku. Na ¶rodku Wielkiej Sali stał ogromny tort.

- Pokrojcie go z nami - zaproponowałam Emmie i Harry'emu. Przez twarz Emmy przebiegło co¶ dziwnego, jakby... wzruszenie?

Stanęli¶my dookoła piętrowego cukierniczego dzieła sztuki, które ozdobione było wielkim godłem Hogwartu. 

- Zanim zaczniemy podnosić wam poziom cukru, podniesiemy wam trochę ci¶nienie - powiedziałam, u¶miechaj±c  się. W¶ród go¶ci zapanowała cisza, słychać było tylko pojedyncze szepty.

- Ci którzy już wiedz±, mog± spokojnie nie słuchać - roztropnie powiedział Ron. 

- Spodziewamy się pojawienia jeszcze jednego członka rodziny, który już jest tu z nami, ale nie może sam się przywitać. Dlatego ja zrobię to za ni±. Moi drodzy, w grudniu w¶ród nas pojawi się Rose Berenica Weasley. Nie, nie jest to żadna zaginiona kuzynka - dodałam i pogłaskałam się po brzuchu. Pan Weasley poci±gn±ł za rękaw pani± Weasley, najwyraĽniej chc±c się upewnić, czy dobrze wszystko zrozumiał, ale ona tylko machnęła ręk± i podbiegła nas u¶ciskać. Z rozpędu u¶ciskała teĽ Harry'ego i Emmę. 

Go¶cie zaczęli klaskać, a my po¶ród tej wrzawy wbili¶my noże w ciasto. Przyjemny zapach cytryny i mięty doleciał do mojego nosa.

- Tort z deszczem? - zdziwiła się Emma. 

- Że co? - zaciekawiłam się.

- Nie, ja czuję such± trawę - powiedział Harry.

- Pozwoliłem go sobie trochę ulepszyć - mrukn±ł cicho Ron i podał Emmie talerzyk. 

- Jest w nim eliksir miło¶ci? 

- Ale bardzo słaby!- tłumaczył się półgębkiem.

- W sensie, że słaby bo ty go zrobiłe¶, czy słaby w sensie mocy ? - zainteresowałam się. Emma parsknęła ¶miechem. 

- Nigdy wam to nie przejdzie? - zapytała, rozdaj±c go¶ciom tort. 

Zaczarowane sklpeienie zaczynało powoli okrywać się bladoróżow± po¶wiat±, gdy go¶cie rozeszli się do swoich komnat. Zdjęłam buty i powlekłam się za Ronem do naszej sypialni. Zd±zył±m jedynie rozwi±zać suknię i padłam na łóżko. Obok mnie leżał mój m±ż, który był zbyt zmęczony,  żeby sci±gn±ć cokolwiek więcej poza szat± wyj¶ciow±. Zaczęli¶my się ¶miać. 

- Nie wiem czemu noc po¶lubna jest taka istotna i jak ludzie s± w stanie j± celebrować po takiej imprezie - powiedział, głaszcz±c się po brzuchu.

- Ja też jestem padnięta - powiedziałam wyplataj±c niedbale z włosów gał±zki fiołków.

- Jsa nie o tym... tak się najadłem - jękn±ł, podci±gaj±c pod brodę pled. Za¶miałam się - cały Ron.

Następnego dnia spotkali¶my się z go¶ćmi przy ¶niadaniu. Mój ojciec i ojciec Rona za¶miewali się z czego¶ dono¶nie i s±dz±c po minie mojej mamy, ci±gle jeszcze tchnęli wspomnieniem butli rumu, któr± skonsumowali. Mama Rona u¶cisnęła mnie, ale po chwili odepchn±ł j± George, żeby pogratulować mi imprezy. U¶miechałam się serdecznie do wszystkich członków mojej nowej rodziny. Suknia, któr± miałam tego dnia na sobie nie była już biała, ale złocista i przylegaj±ca do ciała w taki sposób, że widoczna była moja ci±ża. 

Ostatni na ¶niadaniu pojawili się Emma i Czarny. Z ich min trudno było cokolwiek wyczytać, poza tym, że starali się udawać zdziwionych każdym podejrzeniem, że dla nich impreza nie skończyła się o ¶wicie. Dawno nie widziałam Emmy takiej roze¶mianej. 

 

Kilka dni po ¶lubie ¶wiat wróćił do normalno¶ci, tak bardzo, że kiedy pewnego poranka zeszłam do kuchni we własnym domu, spotkałam tam Czarnego i Emmę jedz±cych ¶niadanie. Nie byłam w stanie się nawet zdziwić.

- Może zrobić wam tosty? - zapytałam, przerywajac im jak±¶ niesamowicie interesuj±ca rozmowę. 

- Nie trzeba, dzięki - rzucił nonszalancko Czarny. 

U¶miechnęłam się i usiadłam z nimi przy stole. 

- Nudzę się - wyznałam, czuj±c na sobie spojrzenie Emmy.

- No to zrób co¶ dla siebie - powiedziała spokojnie i wiedziałam już, że ma dla mnie przygotowane zajęcie. 

- Co na przykład? - uniosłam brwi.

- Zostań animagiem - wypaliła. Ol¶niło mnie i widocznie dało się to zauważyć, bo na twarzy Emmy pojawił się tryumfalny u¶miech. - Nie wpadła¶ na to, co?

- Zupełnie nie!

- Pięć galeonów dla mnie - wyci±gnęła rękę do Czarnego.

- Cholera, a miała¶ być bystrzejsza - burkn±ł Corv i wygrzebał z kieszeni kilka wielkich złotych monet. 

- Przykro mi że cię rozczarowałam - pocałowałam podstawiony mi policzek i ze ¶miechem wypiłam Emmie herbatę. 

- Cynamon - skrzywiłam się i sięgnęł±m po kubek Switcha.

- Odradzam - powiedział i zabrał mi go z mojego zasięgu. Zamiast tego wstał i zaparzył mi moj± ukochan± herbatę Earl Grey. 

- Będę musiała i¶ć do...

- biblioteki - dokończyła za mnie Emma stawiaj±c przede mn± brejowat± owsiankę. Podniosłam na ni± wzrok.

- No co, tylko tyle umiem zrobić - powiedziała przepraszaj±cym tonem. Podziękowałam jej skinieniem głowy i zabrałam się do jedzenia. Glutowata substancja rosła mi w ustach. 

- Przepraszam, że was tak niegrzecznie zapytam, ale co tutaj robicie? - wymlaskałam, próbuj±c grać na zwłokę jedz±c to paskudztwo. 

- Wpadli¶my na ¶niadanie, bo Ron poleciał łapać jakiego¶ czarnoksiężnika, któremu wydaje się, że jest synem Voldemorta - wyja¶niła mi przyjaciółka.

- Co jest niedorzeczne, bo przecież nie miał on... odpowiedniego sprzętu - wyszczerzył się Corv. 

- Cze... co?

- Któro?

- Voldemort, kiedy go pozbierali po bitwie okazał się nie być stuprocentowym mężczyzn±  - wyja¶nił. 

- Czemu?

- Pewnie tak się przetransformował, że nie musiał. 

- Ale może ten człowiek jest jego synem z czasów, kiedy jeszcze mógł... - odezwała się Emma.

- Taak i teraz postanowił pom¶cić ¶mierć tatusia? Emmo... proszę cię- Czarny przewrócił oczami. - Poza tym, umiesz sobie wyobrazić Riddle'a obcuj±cego...eem... płciowo z czymkolwiek poza swoim wężem? 

Gdy dotarł do nas pierwszy sens tych słów, mało nie położyły¶my się ze ¶miechu na stole.

Kiedy udało na się już odorobinę opanować, Emma spojrzała na mnie, otworzyła usta jakby chciała co¶ powiedzieć, a po chwili je zamknęła.

- O co chodzi?

- Nie wiesz może gdzie jest Draco? - zapytała, ale wiedziałam, że to pytanie jest zbyt niewinne.

- Nie widziałam go od dnia ¶lubu - odparłam zgodnie z prawd±.

- o, Malfoy wyjechał - wtr±cił się Czarny, oblizuj±c  palec, który chwilę wcze¶niej władował mi do owsianki. Widziałam ile kosztuje go to, że nie wypluł ani kropli tej wstrętnej mazi. 

- Jak to wyjechał? - zapytały¶my jednocze¶nie. Poczułam się jak idiotka. Co prawda pocieszaj±cy był fakt, że Emma też tego nie wiedziała. 

- No wyjechał... urodziło mu się dziecko. Scorpius - Czarny powiedział to takim tonem, jakby conajmniej Prorok Codzinny pisał o tym od miesi±ca, a my tępe mugolki tego nie rozumiały.

- Dziecko? 

- Hermiono... Ty się nie powinna¶ dziwić - rzucił jadowicie. 

- Ale przecież on nie miał żony... ani męża...

- Też się dziwiłem, że nie ma męża. Widocznie kiedy¶ przesadził z grzenym winem i powołał na ¶wiat małego różowiutkiego glutka - Switch wzruszył ramionami.

- Nie obchodzi mnie moment poczęcia - fuknęł±m, co Emmę rozbawiło prawie do łew.