Baby boom

Kiedy już pozbierałam się po pierwszym cięzkim szoku jakim była wiadomo¶ć o potomku Dracona, zaczęłam szykować się do wyj¶cia z domu. Całe szczę¶cie, że ostatecznie Ron załatwił poł±czenie naszego domu z moim gabinetem w Hogwarcie, bo nie wiem jak bym się odnazała w nowej syutacji. Wyl±dowałam w ¶rodku przestronnego pokoju podzielonego regałami na dwa sektory. Jeden był bardziej oficjalny i stanowił centrum dowodzenia. To tu, po lewej stronie biurka leżała wielka księga  i magiczne pióro, które było odpowiedzialne za rejestr wszystkich magicznie urodzonych dzieci. Na szczę¶cie to zadanie w tym roku spoczywało na Flitwicku. Za wielkimi regałami wypełnionymi ksi±żkami znajdował się pokój relaksu. Stały tu wygodne br±zowe sofy i stolik do kawy. W k±cie było nawet miejsce dla Krzywołapa, który zwykle pojawiał się w Hogwarcie razem ze mn± i mrucz±c rozkładał się na ¶rodku  biurka. Sprawdziłam listę Gryfonów przyjętych do mojego domu. Pogłaskałam się po brzuchu i wci±gnęłam głęboko powietrze - to będzie pracowity rok. 

Wyszłam na korytarz i po pokonaniu kilku zakrętów zjawiłam się w Wielkiej Sali. Prosiłam, żeby mój gabinet był najbliżej mojej klasy oraz Wielkiej Sali, ponieważ po pewnym czasie wchodzenie po schodach może być dla mnie ogromnym problemem. Oczywi¶cie to tylko tymczasowe rozwi±zanie. Usiadłam po prawej stronie McGonagall za stolem prezydialnym. Rozejrzałam się po zgromadzonych nauczycielach, na których twarzach malowało się bezkresne znudzenie. 

Po kilku słowach powitania McGonagall przeszła do punktu pierwszego - wybór nauczyciela Obrony Przeciwko Ciemnym Mocom. 

- Mam tak± propozycję - odezwałam się po chwili namysłu. - Jakby podzielić naukę na dwa etapy również formalnie. To znaczy niech młodsz± grupę, lata jeden-pięć uczy jeden nauczyciel, a drug±, owutemow± drugi. 

- Kogo pani proponuje?

- Emmę Garner jako nauczycielka zaaawansowanej Obrony - powiedziałam jednym tchem.

- ¦wietny pomysł, że też na to nie wpadłam... Ale czy panna Garner się zgodzi?

- Już moja w tym głowa - u¶miechnęłam się i zerknęłam na samonotuj±ce pióro, które zapisywało przebieg zebrania. 

- A co z nauczycielem młodszych lat?

- Mamy jednego kandydata, nazywa się Timothy - zerknęłam do notatek - Timothy Beagle, skończył Wyższ± Szkołę Wolnomy¶licielstwa w Californi. 

- Amerykanin? - zdziwiła się profesor Sinistra. 

- Na to wygl±da - u¶miechnęłam się. - Jego referencje s± do¶ć obiecuj±ce. Ma dwadzie¶cia sze¶ć lat, ukończył wszystkie niezbędne kursy i pracował w Departamencie Przekleństw. 

Odbyło się głosowanie, gdzie ustalono, że Timothy zostanie przyjęty na rok, na okres próbny. Niestety je¶li chodzi o lukratywny układ, udało mi się załatwić Emmie współdzielenie gabinetu i Wieży Wschodniej z paniczem Beagle. Pewnie nie będzie zbyt zadowolona. 

Neville Longbottom został zgłoszony jako jedyny kandydat na nauczyciela Zielarstwa. Profesor Sprout mimo to wygłosiła porywaj±c± mowę na temat jego umiejętno¶ci i talentu w pracy z ro¶linami. Wzruszyła mnie, aż chciałabym, żeby tego wszystkiego mógł wysłuchać. Kiedy zebranie się zakończyło, otoczyła mnie grupa nauczycieli, którzy gratulowali mi nowej posady i nowego dziecka (niektórzy my¶leli, ze to już moje drugie). Wróciłam do mojego gabinetu z- Mam tak± propozycję - odezwałam się po chwili namysłu. - Jakby podzielić naukę na dwa etapy również formalnie. To znaczy niech młodsz± grupę, lata jeden-pięć uczy jeden nauczyciel, a drug±, owutemow± drugi. 

- Kogo pani proponuje?

- Emmę Garner jako nauczycielka zaaawansowanej Obrony - powiedziałam jednym tchem.

- ¦wietny pomysł, że też na to nie wpadłam... Ale czy panna Garner się zgodzi?

- Już moja w tym głowa - u¶miechnęłam się i zerknęłam na samonotuj±ce pióro, które zapisywało przebieg zebrania. 

- A co z nauczycielem młodszych lat?

- Mamy jednego kandydata, nazywa się Timothy - zerknęłam do notatek - Timothy Beagle, skończył Wyższ± Szkołę Wolnomy¶licielstwa w Californi. 

- Amerykanin? - zdziwiła się profesor Sinistra. 

- Na to wygl±da - u¶miechnęłam się. - Jego referencje s± do¶ć obiecuj±ce. Ma dwadzie¶cia sze¶ć lat, ukończył wszystkie niezbędne kursy i pracował w Departamencie Przekleństw. 

Odbyło się głosowanie, gdzie ustalono, że Timothy zostanie przyjęty na rok, na okres próbny. Niestety je¶li chodzi o lukratywny układ, udało mi się załatwić Emmie współdzielenie gabinetu i Wieży Wschodniej z paniczem Beagle. Pewnie nie będzie zbyt zadowolona. 

Po zebraniu zostałam na chwilę, żeby porozmawiać z nauczycielami. Profesor Sprout bardzo się cieszyła, że teraz będzie mogła podróżować z mężem po ¶wiecie i kolekcjonować ro¶liny. Odchodz±cy na emeryturę nauczyciel Mugoloznawstwa na swoje miejsce już rok temu władował swego zięcia, więc tym razem odebrał tylko kwiaty i pożegnał się z innymi. 

Wróciłam do swojego gabinetu, żeby zapoznać się z protokołem zebrania i podpisać go, kiedy do moich drzwi kto¶ zapukał. 

- Proszę - powiedziałam najabrdziej przyjaĽnie jak mogłam. Drzwi otworzyły się z potwornym skrzypnięciem.

- Pani Hermiona Granger? - zapytał niepewnie osobnik przez szparę. 

- Zgadza się, zapraszam - u¶miechnęłam się. Do ¶rodka wszedł wysoki, postawny mężczyzna. Opalony i u¶miechnięty, wygl±dem przypominał aktora z filmu, który ogl±dałam jako mała dziewczynka - "Słoneczny Patrol". Miał tak niebieskie oczy,  że nie mogłam skupić się na tym, czego mógłby on ode mnie chcieć. Jego jasnobr±zowe włosy opadały na oczy, skręcaj±c się w nonszalanckie loki. Robił wrażenie. 

- Nazywam się Timothy Beagle - przedstawił się, kłaniaj±c się w pas. Od razu wiedziałam, że to nie Emma będzie niezadowolona z faktu dzielenia czegokolwiek z Timothym. To Czarny dostanie zawału. Wskazałam go¶ciowi miejsce przed moim biurkiem. Gdy siadał do mojego nosa dobiegł delikatny zapach ¶wieżych ogórków i bergamotki. Pachniał równie interesuj±co, co wygl±dał. 

- Chciałem zapytać, czy dostałem te pracę? - u¶miechn±ł się czaruj±co, jakby nadal próbował j± sobie załatwić.

- Tak, został pan przyjęty na okres próbny, na rok. Wła¶nie miałam wysłać do pana sowę - wskazałam na rz±d niewielkich sówek czakaj±cych na pergaminowe koperty. 

Przez chwilę wyja¶niałam mu zasady zatrudnienia, kiedy do mojego gabinetu wpadła Emma, która wymachiwała jedn± z takich kopert. 

- Co to jest? - rzuciła mi papier na biurko i chciała usi±¶ć na krze¶le, zajętym już przez Tima. Prawie jej się to udało, jednak ten w ostatniej chwili chrz±kn±ł. 

- O jejciu! - pisnęła Emma. - Przepraszam! Pani dyrektor, przyjdę ci przegryĽć gardło póĽniej - okręciła się na pięcie i wybiegła. Ponieważ sytuacja była absolutnie prze¶liczna nie uznałam za stosowne się z niej tłumaczyć i wróciłam do przerwanej rozmowy. Timothy, do którego ci±gle zwracałam się "Panie Beagle", w końcu mi przerwał. 

- Proszę mi mówic Tim, bo to będzie bardzo uci±żliwe - u¶miechn±ł się, jakby chciał mi sprzedać pastę do zębów. Wyci±gnęłam rękę przez stół.

- Hermiona. 

- Miło mi. A więc jeste¶ tu dyrektork±... Musisz być wpływow± kobiet±. 

- Zastępc± - poprawiłam go i wróciłam do omawiania zasad nauczania. Wręczyłam mu regulamin szkoły, Historię Hogwartu i plan zajęć. Przy wej¶ciu zdj±ł sobie z szafki klucz do swojego gabinetu.

Gdy dopełniłam już wszystkich formalno¶ci, a do mojego pokoju nie wpadła już ani jedna więcej rozhisteryzowana wiedĽma, przetransportowałam się za pomoc± kominka do pustego domu. 

Ron nie wrócił ani w ci±gu jednego, ani dwóch dni. Dostałam od niego sowę, że zatrzymał się na chwilę w Muszelce u Billa i Fleur. U¶miechnełam się do siebie, pamiętałam jak dzieci Bila uwielbiały Rona, a niedługo nie będzie miał tyle czasu na zabawę z nimi. Gdy przypinałam kartkę do ¶ciany, do kuchni wszedł Dracon Malfoy. Spojrzałam na niego spokojnie i bez słowa machnęłam różdżk±, żeby nastawic wodę. 

Wysłuchałam jesgo historii na temat posiadania dzieci, których się nie spodziewało i podałam na stół ciasteczka. Wła¶nie miałam ob¶miać jego wybór kretyńskiego imienia, kiedy na moim trawniku, kilka stóp od bij±cych wierzb aportował się rozw¶cieczony hipogryf. Dopiero po chwili u¶wiadomiłam sobie, że biegn±cy w moj± stronę potwór to Emma. Szukałam w głowie sposobu, żeby przeprosić j± za to nieporozumienie z Hogwartem i zapewnić, że wcale nie musi się na to godzić, ale jej ogniste spojrzenie utkwione było w Draconie. Z jej różdżki trysnęły iskry. Zasugerowało mi to, że o ile nie chcę się dowiedzieć, co się robi z trupem, powinnam ratować Dracona. 

- Wiedziałe¶ o tym! Musiałe¶ wiedzieć - rzuciła się do niego niemal z pazurami. Ponieważ spacyfikowana Emma zaczęł± płakać, gestem pozbyłam się Malfoya z kuchni. Po chwili przyjaciółka na przemian dławi±c się łzami i wybuchaj±c zło¶ci±, wyja¶niła mi jak zastała dzi¶ rano Czarnego w objęciach Lany Malfoy.

Kołysałam j± delikatnie w ramionach, niezupełnie wiedz±c co o tym wszystkim my¶leć. Pocieszałam j± jakimi¶ banalnymi frazami i po pół godzinie, kiedy uznałam, że trochę się już uspokoiła i nie zabija - weszłam do domu, żeby zapytać Dracona o Lanę. 

- Mógłby¶ mi wyja¶nić od kiedy jeste¶ takim stróżem tajemnic? - dĽgnęgłam go palcem w pier¶. 

- Co?

- Twoja urocza siostra Lana, podobno ma narzeczonego - uniosłam brwi. 

- A, o to... 

- A, więc jednak co¶ słyszałe¶ - pokiwałam głow±, sil±c na spokój, bo czułam jak moja mała czarownica próbuje przekoziołkować w moim brzuchu. 

- Ale co miałem powiedzieć, że Czarny jest zaręczony z Lan±?! - prawie krzykn±ł, ale jedno moje spojrzenie od razu go uciszyło.

- Nie widziałe¶ co się dzieje? - uszczypnęł±m go w ramię. 

- Ale to farsa! - fukn±ł.

- Jaka farsa? - uniosłam brwi. Już  miałam dowiedzieć się 'jaka farsa", gdy w  kuchni pojawił się Czarny. 

Próbowałam delikatnie zasugerować mu, że to nie jest najlepszy moment na wyja¶nienie czegokolwiek, ale było za póĽno. Po nieco mniej delikatnej sugestii ze strony Emmy, która nasłała na niego ptaszki Opugno, potulnie wrócił do kuchni i zaj±ł miejsce przy stole. 

- Kto¶ mi co¶ wyja¶ni, czy mam udać że mdleję? - zapytałam. Czarny i Draco wymienili spojrzenia.

- To skomplikowane... - zacz±ł Czarny.

- To milcz. Wolę jego wersję - kiwnęłam na Dracona. 

- chodzi o to, że moi rodzice musz± wydać Lanę za m±ż za kogo¶ z czarodziejskiego rodu, bo inaczej nie dostanie spadku! A został do wyboru Czarny i ... coż... Potter. No i Weasley, ale chwilowo wszysc s± zajęci - westchn±ł. 

- A czemu się do niego kleiła? - uniosłam brwi, siadaj±c na krze¶le. Czułam, że ta sytuacja  przekracza możliwo¶ci ludzkiego pojmowania. 

- To już pytanie do Czarnego. 

- Wróćiła z podróży do Afryki i dawno mnie nie widziała. Emma  po prostu trafiła na zły moment! - westchn±ł. Mój wrodzony instynkt nadal kazał patrzeć na nich obu podejrzliwie, ale zdrowy rozs±dek podpowiadał, że cała ta sytuacja mogła być jedynie zbiegiem okoliczno¶ci. 

- Jasne, wszstkie zdradzone kobiety po prostu "trafiaj± na zły moment" - powiedziała przez nos Emma i bez słowa poszła na górę. Po chwili usłyszeli¶my, jak w łazience kto¶ nalewał wody do wanny. Przetarłam dłońmi oczy i spojrzałam na nich ponownie. 

- Jeszcze jakie¶ rewelacje? - zagadnęłam. 

- Nasze dzieci będ± razem w Hogwarcie! - u¶miechn±ł się Draco. 

- Nasze też - do ¶rodka weszła Ginny. - Pukałam, ale nikt nie odpowiadał.

- A więc, to logiczne, że sobie weszła¶ - dodał ironicznie Dracon. Ginny wykrzywiła się do niego i oznajmiła bez ceregieli:

- Potter zrobił mi drugie dziecko! 

- Bo się porzygam - jękn±ł Draco.

- Jak ?

- Emm... Hermiono, sprawa jest taka, że plemnik...- zaczęła powoli Ginny.

- Nie o to pytam, idiotko! Jeste¶ w ci±ży?! - uniosłam brwi tak wysoko, że aż sama się zdziwiłam.

- Tak! Jadę powiedzieć mamie! - i zniknęła w płomieniach. 

- Jaki¶ sezon czy co? Kto się napił i wszystkie pozapładniał? - Czarny na chwilę odzyskał humor. 

- To sobie jeszcze długo nie pozapładniasz - za¶miał się Draco. 

- Jak to? Żenie się z Twoj± siostr± - powiedział niewinnie.

- Widocznie nie słyszałe¶ jeszcze rewelacji tygodnia - wzruszył ramionami. Czarny waln±ł go w blond czuprynę i ruszył na poszukiwania Lany. 

Gdyby jednak nigdzie nie poszedł, znalazłby j± znacznie szybciej, albowiem pół godziny póĽniej pojawiła się w mojej kuchni. Trzeba było przyznać, że robiła wrażenie. Była prawdziw± piękno¶ci±. Gdyby nie ten jej zarozumiały wyraz twarzy. Tym razem jednak w jej oczach zobaczyłam co¶ innego. U¶miechnęł± się do mnie lekko przestraszona i zapytała, czy może porozmawiać z Emm±. Draco wskazał jej miejsce za stołem.

- Zaraz... ale to nie z nim wzięla¶ ¶lub, prawda? - spytała cicho.

- On tu tylko sprz±ta - u¶miechnęłam się. - Co cię tu sprowadza?

- Chciałam porozmawiać z Emm±. Muszę jej wyja¶nić. Ja nie wiedziałam, że ona i Czarny. My¶lałam, że... no nie wiem co sobie my¶lałam. 

- Czarny cię szukał - powiedziałam automatycznie i poczułam ulgę ze spełnionego obowi±zku.

- Tak, wiem. Ale najpierw muszę wyja¶nic Emmie. Chociaż wła¶ciwie powinnam powiedzieć najpierw rodzicom, ale... no bo wychodzę za m±ż, co nie?- przeci±gnęła sylaby dokładnie tak jak Draco. 

- Za Switcha?

- Nie, za Abdula! - pokręciła energicznie blond głow±.

- Za co?

- Beduin. Czarodziej tak czystej krwi, że babka chciała mu j± wypić - u¶miechn±ł się Draco.

- Wiedziałe¶ o tym wszystkim i pozwoliłe¶ na takie sceny na moim trawniku? - zwróciłam się do niego z wyrzutem.

- Garner się za dwa dni uspokoi a będziemy jej to wypominać we wszystkie ¶więta - zapiał zadowolony ze swojego diabolicznego planu. 

- Jeste¶ ohydny! Jakie ¶więta! Szlachetny Ród Malfoyów u Weasleyów na ¶więta?

- Oj czepiasz się szczegółów! 

Za¶miali¶my się, ale znowu w nieodpowiednim momencie. Na schodach co¶ zgrzytnęło i miauknęło. Emma musiała nadepn±ć na kota. Weszła do kuchni i potoczyła po wszystkich pełnym żalu spojrzeniem. W końcu utkwiła je we mnie i powiedziała powoli:

- Będę w poniedziałek w pracy, pani dyrektor - jej głos brzmiał chłodno jak listopad w Szkocji. Po chwili wlok±c za sob± szatę, aportowała się sprzed domu.

- Spotka Cię teraz gniew boży - westchn±ł Dracon, a Lana zaczęła się zbierać do wyj¶cia.

- Gdzie znajdę Czarnego?

- Tam gdzie on szukałby ciebie - odparłam tak m±drze, że aż sama się zdziwiłam. Wła¶cicielka blond włosów zniknęła w  kominku.

- Powinni¶my pobierać opłaty za korzystanie z naszego kominka i kupować za nie proszek Fiuu - powiedział Ronald wychodz±c z kominka.- Czy to była Lana Malfoy? 

- Tak - potwierdził Draco.

- O, to ty. A nie powiniene¶ zmieniać pieluch? - u¶miechn±ł się do niego Ron.

- Ty też niedługo będziesz zmieniał, zobaczysz jaka to frajda - u¶miechn±ł się lekko i wstał, żeby u¶cisn±ć Ronowi dłoń. 

- Co tu robisz, tak wła¶ciwie? - zagadn±ł Ron znad talerza zupy cebulowej.

- Ja, jak ja, ale działy się tu dzisiaj  takie sceny, że będzież załował do końca życia, że nie wróciłe¶ dwie godziny temu - wyszczerzył się Draco. Wywi±zała się między nimi dziwna rozmowa. Draco z przejęciem opowiadał Ronowi o tym co miało miejsce w naszym domu, a ja powoli wymknęłam się do salonu. Ułożyłam się na kanapie i dosłownie na chwilę przymknęłam oczy. W moich nogach ułożył się Krzywołap. Po chwili kto¶ przykrył mnie ciepłym kocem i zapadłam w sen.